Güvende Hissetmek

Güvende Hissetmek

Bazen biri sana sadece “buradayım” der. Ne büyük cümleler kurar, ne de gözlerinin içine uzun uzun bakar. Ama sen bilirsin: Gerçekten oradadır. Ve işte o anda, içinde tanımlayamadığın bir şey gevşer. Omuzların düşer, nefesin genişler. Çünkü güven budur. Görkemli bir söze değil, küçük bir hisse yaslanır.

Çocukken biri sorduğunda hep “mutlu olmak” derdik en çok istediğimiz şey için. Ama büyüdükçe fark ettim; mutlu olmak değilmiş esas ihtiyaç. Güvende hissetmekmiş. Anlaşıldığını, kabul edildiğini, olduğun gibi kalabildiğini bilmekmiş.

Ama zamanla bu duyguyu kaybettik. “Güçlü ol”, “kimseden medet umma”, “kendi başına ayakta dur” sözleriyle büyütüldük. Ve bir sabah uyandık: kimseye yaslanmayan, ama hep yorgun hisseden yetişkinler olmuştuk.

Ben uzun zaman boyunca duygularımı çok iyi gizledim. Her şey yolundaymış gibi yaptım. Gülümsedim. Dinledim. Destek verdim. Ama içimde bir soru vardı, hep cevapsız kalan: “Ben nereye bırakabilirim kendimi? ”Kimin yanında düşsem, parçalanmadan kalabilirim?

Birçok insanla konuştum bu konuda. Ve gördüm ki yalnız değilim. Herkes bir yere, birine, hatta bazen sadece bir söze tutunmak istiyor. Çünkü ne kadar bağımsız olursak olalım, hepimizin içinde bir çocuk var. O çocuk, gece olup da ışıklar kapandığında sadece bir şey istiyor: “Yanımda biri var mı?”

Güvende hissetmek, zayıf olmak değil. Güvende hissetmek, kendin olabilmek için gereken zemini bulmak. Maskesiz kalmak. Ve belki en çok da, hiçbir şey kanıtlamadan sevilmeyi deneyimlemek.

İşte bu yüzden artık güçlü görünmek için değil, gerçek olmak için yaşıyorum. Yıkılmak pahasına açık oluyorum. Çünkü biliyorum; insanı hayatta tutan şey, ne kadar sağlam durduğu değil. Ne kadar hissedebildiği. Ne kadar hissedilebildiği.

Ve ben bugün, yalnızca birinin “buradayım” demesiyle iyi olabileceğimi öğreniyorum. Çünkü bazı cümleler değil, bazı varlıklar iyileştirir bizi.

Melis ARSLAN