Fotoğrafa Bakarak

Fotoğrafa Bakarak

Bazı fotoğraflara uzun uzun bakamam. Sanki bir bakışla, yılların ağırlığı gözümden içeri sızacakmış gibi. Oysa yalnızca bir kağıt parçası, birkaç renk, birkaç çizgi… Ama değil.

Bir fotoğraf, bazen insanın içini susturur. O anı yaşamışsındır ama artık ulaşamazsın. Yüzlerdeki tebessüm donar, ellerin arasında kalır bir zamansızlık. Ne ileri sarılır ne geri alınır. Sadece durur. Ve sen, durmanın ne demek olduğunu unutmuşsundur.

Bazen eski bir fotoğrafta kendi gözlerime denk geliyorum. Çocukluğumun içinden bana bakan o gözlerde bir şeyi soruyorum kendime: Ne zaman büyüdüm? Ne zaman bu kadar sessizleştim?

Bir yüz hatırlanmaz bazen, ama bir bakış hatırlanır. Bir ses silinir gider, ama o günkü suskunluk kalır. Fotoğraflar bunu yapar insana. Hafızanın kıyısına ilişmiş, unutulmamış bir duyguyu çekip alır.

Ben, fotoğraflara çok şey sormam. Ama onlar bana hep aynı şeyi sorar: “Beni unutmadın, değil mi?”

Unutmadım. Ama hatırlamak da bir tür sızı. Ve belki o yüzden, bazen sadece bakmakla yetiniyorum. Söylemeden. Dokunmadan. Kalbimin içinden usulca geçerek.

Leyla TARHAN