Sabahın çarmıhında bir şehirdim ben Bütün canlar ağırlığınca asılıyken mıhlara Doğudan batıya, yücelerden aşağılara gerildim Güneşe baktım ülkemin mağara ağzından Kendimi ölümün sağır ellerine Salmamak için sevgimi karalar ülkesine Etime saplanan evraklar arasından Bu sözleri kendime mal ettim

*** Yarım kalan cümlelere, tıkanan hayallere artık dayanamaz olmuştu Ziya. Her an düşünceli bir hali vardı. Gözlem ve farkındalık çabası; yaşamın, elinde kayalıktan kum tanelerine evrilişi, insan yazgısının dönüp dolaşıp ölüm duvarına bir sinek gibi çarpıp son bulması; yaptığı işin anlamını aşağı doğru çekmeyi başarıyordu. Niçindi bu çaba? Nedendi bu konuşma zorunluluğu? İnsan düşüncesi ve [...]